പ്രണയം പെയ്തിറങ്ങുന്ന ഒരു നിമിഷത്തിലാണ് ,
നീ എന്റെ കാതില് മന്ത്രിച്ചത്
"വസന്തം ചെറിമരങ്ങളുമായ് ചെയ്യുന്നത്
എനിക്ക് നീയുമായ് ചെയ്യണം "
തിരിച്ചറിവിന്റെ ആന്തോള്ളനങ്ങള് ക്കിടയില്
ഞാനും നീയും അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു
അന്ന്
എന്റെ പ്രണയത്തില് പുഷ്പിക്കാന്
കൊതിച്ച വസന്ത മായിരുന്നു നീ ......
പിന്നെ എപ്പോഴോ
നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരഭ്ദ പെട്ടി യില്
ചിതല് അരിച്ച പുസ്തകമായ് ഞാന് ......
നിന്നുരര്ച്ചയുടെ കണക്കു പുസ്തകത്തില്
നഷ്ടങ്ങളുടെ വരികള്ക്കിടയില് ആയിരുന്നു ഞാന് ...
വേദനകളുടെ വിറകുകള് കൂട്ടി
നിന്നോര്മ്മയില് എനിക്കൊരു ചിത ഒരുങ്ങി ..
വസന്തം വന്നപ്പോള്
പൂക്കുവാന് കൊതിച്ച ഞാന്
നിന്നരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി
പക്ഷെ
നിന്നോര്മ്മയില് വസന്തവും
ചെറി മരങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നു ....
... ഇ ഞാന് പോലും .
